Een schip keert terug uit de Oost
Van alle kanten komen vrouwen aangesneld. Zij verzamelen zich bij Hoofdtoren in Hoorn en kijken vol verlangen uit naar een schip dat op rede van Hoorn aankomt.
Gevoelens tussen hoop, vreugde, verwachting, vrees, wanhoop en verdriet wisselen elkaar af, wanneer zij proberen de mannen te herkennen die dringen bij de reling.
Opluchting als zij menen hun man of zoon menen te herkennen, maar ook verdriet als zij hun lieveling niet zo snel kunnen vinden als het schip het Houten Hoofd nadert.
Aan de kim een schip in zicht
Is een schip van de V.O.C.
Snel verspreidt zich dit bericht
Vrouwen neemt de kind'ren mee.
Laat het werk maar even, loop
Geef maar ruimte aan de hoop
't Schip komt in de haven aan..
Weg gegaan hoe lang gelee.
Is, de vader, zoon, haar man
Keert hij weer aan Hoornse ree?
Niemand die wat zeggen kan
De gedachte aan de loop
Dat hun vrezen of hun hoop
Toch zijn eigen gang zal gaan
Rustig vaart de haven in
Klinkt van boord een luid hoezee
Vrouwen zoeken naar hun min
Vaart hun lief hier ook nog mee
Van deez' reis heel uit den Oost
Is dat Jannes niet of Driek
Spanning maakt ze bijna ziek
Als het schip werpt uit de tros
Klinkt een luide vreugdekreet
Komen ook emoties los
Van de vrouw die het al weet
Dat haar lief niet keren zal
Daar is Jan maar waar Driek?
Wanhoop maakt haar waarlijk ziek
Ziet die vrouwen bij elkaar
Zwijgend stille vol verdriet
Zoveel mannen zijn weer daar
Hun geliefde was er niet
"In de zee zijn lichaam rust
Onderweg voor Spanjes kust
Sloeg hij overboord."
Of de smart van nog een vrouw
't Liefste kind, men weet niet
Wat van hem geworden is
in de Oost men achterliet,
onderweg door kwaal geveld?
Niemand die aan haar vertelt
Hoe dit all' is toegegaan.
Kan veel smartelijks verhalen
Ver weg van de Zuiderzee
Weinig mensen om hen malen
Wat het noodlot met hen deê
Moge God hen rijk belonen,
Voor het offer ongedacht,
Welvaart hier in Holland bracht.
Weet gij hoogmogende heren
Die profijt haalt van deez' reis
Weet dat uwe investering
Eist van scheepsvolk hoog're prijs.
Mogen blij zijn met het leven,
Dat de dood hen overliet,
Armoe en ook veel verdriet.
Zwaag 21 januari 2002
© Anton Greefkes