Het Duitse Obergericht in Utrecht had mij in 1942 met zeven andere communisten. voor de rechtbank gesleept vanwege lidmaatschap van een terroristische organisatie, het vervaardigen, vermenigvuldigen en verspreiden van opruiende, communistische lectuur.
Vier van mijn partijgenoten werden ter dood veroordeeld, in mijn geval werd de eis van doodstraf omgezet in vijftien jaar tuchthuis.
De pers besteedde veel aandacht aan dit proces, omdat de Duitse bezetters verwachte dat, wanneer de mensen zouden lezen hoe zwaar wij werden gestraft, zij zich nog eens zouden keer bedenken, zich te verzetten tegen het beleid van de Duitsers.
Ik hoefde in ieder geval niet meer terug naar het Huis van Bewaring aan de Weteringsschans, waar ik negen maanden van onzekerheid achter de rug had. Ik was gedurende die tijd vele malen ondervraagd door de Duitsers, wat voor mij erg moeilijk is geweest. De angst teveel te vertellen omdat je voortdurend onder druk staat was niet denkbeeldig, je doet van alles om je ondervragers op het verkeerde been te zetten, maar voor je het weet sta jezelf op het verkeerde been. Verder wist je dat het ook kon gebeuren zonder proces terecht gesteld.te worden
En dan zo'n lange tijd in een cel met telkens nieuwe celgenoten. Celgenoten die om de meest uiteeenlopende redenen waren opgepakt.Waren ze misschien bij me gezet om van me uit te horen, wat ik niet aan mijn ondervragers kwijt wilde? Wantrouwen is niet het bepaald het cement van een goede verstandhouding.
Verder was mijn lichamelijke conditie zeer slecht, het gevolg van ondervoeding. Dit was mede het gevolg van het feit dat de Nederlandse bewakers veel van hun gevangen landgenoten stalen.
Na afloop van het proces werd ik op transport gesteld van Utrecht naar Siegburg.
Dat transport naar Siegburg, gebeurde in een met mensen volgestouwde goederenwagon en duurde drie dagen . Drie rampzalige dagen, want wat doen mensen onder zulke omstandigheden. Waar laten zij hun ontlasting? Wat gebeurd er met mensen als de trein wordt uitgerangeerd en het is donker. Als de trein uren stil staat.
Het gerucht dat wagons, als de onze soms wel eens werden vergeten, doet zijn werk in onze hoofden?
We werden niet "vergeten" en kwamen wij uiteindelijk in de Siegburg aan, waar ik ingevolge de uitspraak vijftien jaar zou moeten doorbrengen.
Tot onze bevrijding, voorjaar 1945 is er veel gebeurd. Ik vertel waarschijnlijk geen nieuws, wanneer ik zeg het moeilijke tijd is geweest. Achteraf kan men vaststellen dat men in die tijd in een gevangenis beter af was dan in een concentratiekamp. Ik werd te werk gesteld op kleermakersafdeling en moest kapotgeschoten soldatenkleding herstellen. Ik kon in mijn kleine hoekje niets anders doen dan wat klein sabotagewerk doen. De boel netjes repareren, om vervolgens te zorgen, dat wanneer het zou worden aangetrokken het onmiddelijk weer stuk zou zijn. Proberen anderen zover te krijgen het werk neer te leggen. En als dat niet lukt, dan maar een éénmansactie te ontketenen met het logisch gevolg dat je dan veertien dagen streng arrest kreeg. In uw ogen misschien zinloos en niet ongevaarlijk, want zoiets had m'n kop kunnen kosten.
Naar Pagina 2