Ik zal niet uitwijden over de uitstapjes die we gemaakt hebben in deze mooie omgeving.
Ook niet over alle prachtige paddestoelen die we hebben gezien en al die Duitsers, die met mandjes en plastic zakken door de bossen struinden op zoek naar eetbare paddestoelen
Nee ik zal me beperken tot mijn indrukken van het bandoniontreffen.
Het ging allemaal wel iets anders dan ik me voorgesteld had.
Ik ben in Nederland wel op trekharmonikadagen geweest en daar was, naast de optredens, voldoende ruimte voor de muzikanten, elkaar te ontmoeten. Te luisteren naar anderen enzovoort..
Hier in Duitsland was het meer georganiseerd met een vast programma.
Het achtste Bandoniontreffen begon op vrijdagavond 6 oktober met een benefietconcert in de Trinitatiskerk in Carlsfeld.
Een benefietconcert ten bate van het orgel!
Hierbij traden de
Een Nederlandse bijdrage
De bandoniongroep "Taucha" speelde, evenals het Carlsfelder bandonionduo, speelden enkele concertante stukken van componisten als Schubert en Bach, maar ook een bewerking van Pörschmann van Zweedse dorpsmuziek. Zeker de moeite waard om te horen.
Lang duurde het één en ander trouwens niet, want we stonden om even over achten al weer buiten.
Trouwens had ik het Treffen al op informele wijze geopend door vanaf een bankje in het plantsoen tegenover de kerk een paar muziekstukken van mijn hand te laten horen, hetgeen, naar later bleek, zeer op prijs werd gesteld.
Het weekend stond minder in het teken van de bandonion dan ik gedacht had, hetgeen voor mijn gezelschap wel goed uitkwam. Ik houd een dag vol bandonionklanken wel vol, maar of anderen dat goed doorstaan hadden dat is de vraag.
Dus dat het concert op zaterdagavond in de Sappelandhalle om zes uur (!) begon was zo gek nog niet.
De Sapperlandhalle is een voormalig fabrieksgebouw waarde eerste verdieping was ingericht als verenigingsgebouw. Een grote zaal met een groot podium en rijen tafels met banken waar iedereen op plaats nam. Achter de zaal was over de lengte een ruimte waar men zijn drank en eten kon halen. Goed verzorgd en niet duur.
Het is trouwens de laatste keer dat het Bandoniontreffen in deze hal werd georganiseerd, want het gebouw is naar goed kapitalistisch gebruik verkocht. Voor de volgende maal moet een ander onderkomen worden gezocht.
Om even over zessen begon een afwisselende avond, met groot aantal bandonion-orkesten en solisten, waarvan sommige ook de Duitse concertina bespeelde. Bandonion orkesten uit Halle, Taucha, Berlin, Dresden en Gera traden op.
Solisten waren Júrgen Karthe uit Dresden, Karin Eckstein en Elke Knötzell uit Heilbronn, Kurt Eichhorn, Dieter Seidel rn Brúder Wallschläger. Ik betreurde het wel dat voor mij als één van de weinige Duitse concertinaspelers en, in ieder geval de enige daar aanwezig, die avond geen plaats was me te laten horen.
Mij werd echter beloofd dat de volgende dag bij het muzikale ontbijt ik de gelegenheid zou krijgen wat van mij te laten horen.
Overigens viel er genoeg te genieten voor een liefhebber van de bandonion en Duits gezang, want in tegenstelling tot wat ik gehoopt en verwacht had, was het voornamelijk de Duitse volkstoon die de boventoon voerde en niet zozeer een feest in het teken van de slogan:
" Bandonionspelers aller landen musiceert!"
Weinig internationaal dus.
Hetzelfde viel ook over de zondagmorgen te zeggen, hoewel de sfeer toen nog wat informeler was en ik, tot mijn voldoening nog de ruimte kreeg wat te laten horen van mijn spel en zang,
Én wat ook leuk was, na afloop vroegen een aantal mensen mij nog wat te spelen, een vraag waaraan ik altijd graag voldoe.
We kunnen terugkijken op een leuke week daar in het Ertsgebergte, de klank van al die instrumenten, het enthousiasme van hun bespelers.
Mijn instrument dat weer heeft geklonken op de stoep van de oude werkplaats waar hij ooit gebouwd is, het mooie weer..... Zeer geslaagd!
Ik hoop dat ik het geld en de tijd heb, om aan de vraag van de organisatie, de volgende keer terug te komen, te voldoen.