Later toen ik op elf- twaalfjarige leeftijd de fiets van mijn opa Wakker kreeg, werd plots mijn actieradius nog groter.
Mijn moeder had namelijk zoveel verhaald over haar jeugd bij de A.J.C. (Arbeiders Jeugd Centrale)en haar fietstochten met haar zuster Greet langs jeugdherbergen en haar beschrijvingen van het verre Montferland, dat ik, eenmaal in bezit van een fiets, mijn ouders vroeg of ik met fiets en tent een stuk Nederland mocht verkennen. Achteraf tot mijn verbazing, kreeg ik toestemming en vijf-en-twintig gulden mee om dit plan te realiseren. Zo gebeurde het dat ik op grootvaders fiets met op mijn bagagedrager, mijn niet tegen regen bestandzijnde enkeldaks tentje eerst richting Rijn fietste en over vervolgens over Rhenen en Arnhem naar Montferland te gaan.
Daar sloeg ik mijn tent op en werd gelukkig wakker onder het gezang van een vroeg vogeltje dat geen enkele keer verder kwam dan de eerste strofe zingt van een Beethoven-symphonie. Bij mij leeft nu de brandende vraag, welke vogel dit ten gehore brengt.

Gymnastische oefening van tante Greet
Haar oudere zus Jo kijkt geamuseerd toe

Over vogels gesproken! Tijdens één van mijn logeerpartijtjes bij mijn tante Greet in de Irisstraat in Hilversum kreeg ik van haar het boekje "Wat vliegt daar?" waar ook Hans zijn vogelliefde mee begonnen is.
Maar goed, om op mijn onderwerp terug te komen: vanuit Montferland fietste ik richting Drenthe onderweg kamperend, waarbij mijn tent regelmatig op waterdichtheid werd getest, en deze test slecht doorstond.
Vervelender echter was dat de achternaaf van mijn opa's fiets nog meer versleten was dan mijn opa en begon door te trappen.
Vervelend bij de eerste beste helling en wind tegen, bovendien dreef geldgebrek mij om vanuit Appelscha in één ruk naar huis terug te fietsen. Een hele onderneming op een fiets met eerder genoemde slijtage. Dan krijgt flink doortrappen een andere betekenis!
Huis was in dit geval mijn ouders tent die alle jaren gedurende de schoolvakantie werd opgeslagen in de Heerenduinen bij IJmuiden. Toentertijd eigendom van, meen ik, baron van Tuyl tot Serooskerken, die in zijn goedheid had bedacht dat het goed idee was om arme gezinnen uit de stad gelegenheid te geven om, om niet, op zijn grondgebied te laten kamperen.
Aan het eind van de vakantie kon mijn vader met pijn en moeite de boswachter, Peter Koelewijn, een doos sigaren als wederprestatie slijten.
De boswachter zal op een gegeven ogenblik wel ongelukkig zijn geweest met zijn naam, omdat omstreeks deze tijd een naamgenoot naam maakte met een hit.
Hoe vaak zong ik met mijn vriendje Paul Blanes, als wij hem in de buurt vermoedde: "Kom van het dak af!"
Weer dwaal ik af, maar ik kan mijn korte eerste fietsvakantie verslag afsluiten met de mededeling dat ik midden in de nacht weer bij mijn tijdelijk thuis kwam en een slaperig maar warm ontvangst kreeg.
Mijn eerste fietsvakantie werd in de jaren gevolgd, door steeds verdere tochten, maar dan op de fiets van mijn oudere broer die zicht ergens in op de oceaan bevond tussen Europa en Japan, als kok op een Zweeds vrachtschip. Een fiets welke een verbetering was ten opzichte van mijn vorige fiets. In ieder geval met een versnellingsnaaf uitgerust. Eerste jaar was België, Luxemburg, Noord Frankrijk en langs de Moezel en Rijn terug.
Het jaar daarop was Zwitserland mijn doel, want ik wilde nu wel eens echte bergen zien.
Ik zal daar later wel eens iets meer van vertellen want dit levensverhaal loopt zo al behoorlijk uit de hand.

Hem (gem. Venhuizen)

Zoals het vaker gaat en terugkeer op een plaats waar men zo naar verlangd heeft, werd het verlangen van mijn ouders terug naar het buitenleven groter en groter. Het eind van het liedje was dat zij een huis kochten in Hem.
Echt blij was ik niet toen mijn ouders deze voormalige boerderij kochten in Westfriesland.
Ik ben wel mee gegaan en ach het was een groot huis en ik had uiteindelijk twee ruimbemeten kamers tot mijn beschikking kon goed met mijn ouders overweg en had mijn eigen leven.
Bovendien Amsterdam was niet ver, vooral toen mijn andere neef, Hans van der Sloot (geen familie van J. volgens zijn zeggen) even verderop op de Hemmerbuurt kwam wonen.
Ook over deze episode in mijn leven zal ik mij maar een beetje beperken, want daar kan volgens mij ook een boek mee worden volgeschreven.
Want waar ik tot op heden heb ik gezwegen over het godsdienstig aspect van mijn leven, omdat mijn ouders zich na de oorlog bij de Gereformeerde kerk, was gelukkig niet zo zwaar als doet vermoeden. Omdat mijn ouders nu eenmaal niet uit deze traditie kwamen. Integendeel, mijn vader was tot in de oorlog communist en mijn moeder uit een S.D.A.P. gezin. De enige dominee wiens preken mijn opa (die van die fiets) nog wel eens beluisterde in de kerk van de Vrijzinnig protestanten (nu Paradiso’) was Domela Nieuwenhuis.
Mijn opa en oma hadden het, o, schande in die tijd, op een moetje laten aankomen (mijn moeder) omdat zij van katholieke huize was en uiteraard geen toestemming kregen om te trouwen.
Vermakelijk vind ik nog altijd het verhaal dat mijn opa op een goede dag, terug van zijn werk, meneer de pastoor alsnog bij mijn oma aantrof met zijn zalvende praatjes. Mijn opa vatte deze paapse leidsman bij de kraag en liet hem in versneld tempo de trap af dalen van hun woning aan de Van Heemskerckstraat in Amsterdam. En dit is een eufemisme!
Zo kon het gebeuren dat het adralinegehalte bij mijn oma snel opliep zodra er een kerkgerelateerd woord viel.
Nu wijd ik weer teveel uit, want ik wilde alleen maar vertellen, dat mijn pubertijd in het teken stond met het opwekkingschristendom zoals het door mijn ouders werd gepraktiseerd, compleet met heel veel bijbel, maar ook tongentaal en gebedsgenezing en alles wat er bij hoorde. Inclusief het gedurende een kortere periode dat we alleen maar de bijbel mochten lezen. Daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor, want mijn puberale verzet en nieuwsgierigheid bestond uit het feit dat ik elke niet bijbelse letter verslond en dat heeft van mij mede gemaakt wie ik nu ben
Uiteindelijk besloot ik dat mijn leven beter af was een god en een hiernamaals. Ik moet er niet aan denken dat ook pastoor van mijn oma daar tegen kom, em dan in alle eeuwigheid. Indien er al "iets" is heeft hij wel wat meer te doen om mij de hele dag in de gaten te houden, terwijl er elders in dit heelal, sterren ontploffen. Miljarden levensvormen vernietigend.

Hoorn

In 1978 leerde ik mijn eerste vrouw kennen en trok bij haar in, in Hoorn, aan de Kleine Oost. Zij schonk mij drie prachtige jongens waar ik het wel er mee getroffen heb. Johan is de oudste (29 jaar), en werkt daar als systeembeheerder bij een bedrijf in Columbus Ohio en inmiddels heeft hij ook het Amerikaans staatsburgerschap verworven. Hij is daar getrouwd met Kristy June en woont in Colombus de hoofdstad van Ohio.
Walter is (27 jaar), volgt een media-opleiding aan de Hogeschool van Amsterdam .
Daarnaast heeft hij een deeltijdbaan bij een opleidingsinstituut in Amsterdam en heeft hij het druk als drummer bij, op dit moment, een stuk of drie bands. Hij woont tegenwoordig in de Amsterdam-noord.
Mijn jongste zoonLucien is 25 jaar oud, en afgestudeerd op milieu management aan het Van Hall Instituut in Leeuwarden. Na wat omzwervingen woont tegenwoordig weer in Hoorn vlak bij het station Kersenboogerd, erg handig om van daaruit met de trein naar Hoofddorp te gaan waar hij, uitgeleend door een ingenieursbureau, bij grondzaken werkt.
Het is een erg bezig baasje en houdt zich, ondermeer, fanatiek bezig met theatersport, waarbij hij ook zorg draagt voor de muzikale ondersteuning.
Hieruit blijkt dat voor hem muziek een belangrijke tijdspassering is en zet de toetsen van zijn digitale piano dagelijks zwaar onder druk.

Zwaag gem. Hoorn

Als er iemand blij is dat Joop Laan mij de bons gaf is dat Tiny wel!
Tiny heb ik niet lang na onze scheiding ontmoet en zij schijnt nog steeds content te zijn met mijn aanwezigheid en we hebben het hier aan de Kosterstuin in Risdam-noord goed naar ons zin.
Tiny die al lang droomde van fietsvakanties heeft gekregen wat zij wenste. Alle jaren op fiets door de ruime omgeving van Nederland, van Zwitserland tot Zweden. Verder vele Duitse rivieren langs.
Om daar een indruk van krijgen kan u, als u na dit lange verhaal, nog behoefde aan hebt, verslagen van onze fietsvakantie in het jaar 2002 en/of 2006 lezen.

Dit is in " vogelvlucht" mijn leven, wat langer dan gepland, maar ja wat wil je na zo'n kleine 61 jaar. Waarschijnlijk kan ik daar wel boeken over volschrijven, maar of de wereld daar op zit te wachten?
Ik prijs me in ieder geval gelukkig met dit leven en word ik morgen net als Job op de proef gesteld, dan heb ik nog geen klagen.
Dus mocht het zo zijn dat leven voor mij ondragelijk wordt of als ik mezelf verlies in vergetelheid, dan zal ik niet schromen iemand te vragen mij na de andere kant van deze onderbreking in de eeuwigheid te helpen.
Het leven op deze wereld is uiteindelijk niet meer dan een muggenpoepje in deze eeuwigheid.
Maar pas dan en niet eerder, want ik wil graag weten hoe alles afloopt en in ieder geval meemaken dat de Noord-Zuidlijn in gebruik wordt genomen, of de Zuiderzeelijn of dat Amersfoort aan zee komt te liggen, maar ik ben bang dat ik dan wel heel oud moet worden.

Meer over mij en mijn muziek </p> </div> </div> <!-- id normaalframe --> </div><div id="clearfooter"></div> </div><!-- end outer div --> <div id="footer"><p>Po&euml;tisch Liedgenootschap 1997 - 2007</p> </div> <div id="header"><h1>Po&euml;tisch&nbsp;Liedgenootschap</h1> </div> </body> </html>